Opinie o Wydział Biotechnologii (BIOTECH) Uniwersytetu Wrocławskiego (publiczna):

Największą wartość tych studiów zobaczyłam dopiero wtedy, gdy przestałam porównywać je z liceum. Tu nie chodzi o to, żeby „ładnie zdać sprawdzian”, tylko żeby nauczyć się rozumieć procesy, łączyć fakty i pracować na danych, nawet jeśli wynik doświadczenia nie wygląda tak, jak sobie człowiek zaplanował. Dla mnie mocną stroną BIOTECH UWr jest to, że studia uczą samodzielności bez wielkich deklaracji. Nikt nie obiecuje łatwej drogi, ale przy dobrym nastawieniu można wejść w tematy komórek, białek, metod badawczych czy pracy zespołowej naprawdę głęboko. Cenię też ludzi z roku — mniej tu pozowania na geniuszy, więcej normalnego wspierania się przed wejściówką albo laboratorium. Odejmuję pół gwiazdki za nierówne tempo i momenty, gdy organizacyjnie trzeba samemu dopilnować zbyt wielu rzeczy. Ogólnie jednak mam poczucie, że to kierunek z treścią, a nie tylko ładną nazwą.

Gdybym miała opisać te studia jednym obrazkiem, byłby to fartuch, notatnik pełen skrótów i ktoś z grupy pytający: „dobra, ale co nam właściwie wyszło w tym doświadczeniu?”. Biotechnologia na BIOTECH UWr ma w sobie coś bardzo konkretnego — nie siedzisz tylko nad teorią, ale uczysz się, jak wygląda myślenie laboratoryjne. Są przedmioty, przy których trzeba przysiąść, bo materiał nie wybacza luk, ale właśnie to daje satysfakcję. Najbardziej lubię ćwiczenia, gdzie teoria nagle zaczyna mieć sens, a grupa potrafi uratować humor nawet po średnio udanym wyniku. 5 gwiazdek, bo czuję, że to miejsce naprawdę uczy precyzji i cierpliwości.

Kiedy mówili, że biotechnologia na UWr to hardcore, nie kłamali. Siedzenie godzinami w laboratoriach, wykłady pełne specjalistycznych terminów i kolokwia, które śnią się po nocach. Ale wiecie co? To wszystko daje niesamowitą satysfakcję. Po tych studiach nie boisz się ani pipet, ani kodów genetycznych. A Wrocław to miasto, które daje przestrzeń i luz, po zajęciach zawsze można odpocząć z ekipą.

Zajęcia pełne praktyki, konkretne przykłady z pracy laboratoriów medycznych i atmosfera, w której każdy może się czegoś nauczyć. Czasami bywało ciężko, masa materiału i przygotowania do zajęć, ale satysfakcja po udanym eksperymencie jest bezcenna. Po tych studiach spokojnie można celować w diagnostykę, badania czy nawet farmację. ja naprawdę kierunek polecam ale trzeba to lubić

Na bioinformatyce spodziewałem się głównie kodowania, a tu spora niespodzianka, biologia molekularna idzie w parze z informatyką. Analizy danych, programowanie, modelowanie, sporo roboty, ale wszystko przekłada się na konkretne umiejętności. Grupa na roku raczej kameralna, ale dzięki temu wykładowcy mają dla nas czas. Jeśli miałbym wybierać jeszcze raz to też bym poszedł na to

Studia bardzo przyjemne, trzeba się systematycznie uczyć, ale zostaje sporo czasu na inne rzeczy. Laboratoria i ćwiczenia są jak najbardziej w porządku, natomiast niektóre wykłady to flaki z olejem, i bardzo ciężko je wytrzymać, oczywiście są one fakultatywne. Największy plus to moim zdaniem możliwość odbycia wolontariatu, praktyk od I roku. W trakcie miesięcznych, wakacyjnych praktyk, sporo się nauczyłem i mogłem zobaczyć jak wygląda praca w laboratorium.

Od początku wiedziałem, że chcę studiować po angielsku i ten kierunek był strzałem w dziesiątkę. Międzynarodowa atmosfera, wykłady prowadzone przez profesorów z całego świata, a do tego masa praktyki w laboratoriach. Na początku bywało ciężko, język, nowe słownictwo ale po kilku miesiącach wszystko się rozkręciło. Teraz czuję się serio gotowy na pracę w międzynarodowych zespołach biotechnologicznych.

Jeśli chodzi o studia to są na wysokim poziomie aczkolwiek z 200 przyjętych osób zazwyczaj kończy je 30-40. Uczelnia robi na tym kierunku ogromny odsiew oczywiście robiąc ciężkie egzaminy i trudne zaliczenia. w Polsce jest bardzo ciężko znaleźć prace w tym zawodzie są tylko pojedyncze labolatoria ewentualnie koncerny farmaceutyczne gdzie ilość miejsc jest ograniczona i jeśli nie masz „znajomosci” to ciezko jest gdzies się załapać Ja osobiście zamierzam wyjechać za granice po magisterce Mam masę znajomych którzy czekają rok bo nie zdali paru przedmiotów i powtarzają rok. Pare osób robi już licencjat 5-6 lat bo cały czas jakiś przedmiot ich zatrzymuje przed obroną. Ale to też kwestia chęci do uczenia się.. niektóre wszystko od razu zaliczają.. Także ja osobiście polecam jak chcesz się czegoś nauczyć i odradzam jeżeli idzie się na studia tylko po papierek...

Zdecydowanie nie polecam wydziału, najbardziej stresujące 3 lata mojego życia. Oczywiście kierunek sam w sobie jest ciężki jednak wykładowcy na tej uczelni tak bardzo utrudniają życie studentom, że tracisz całe zainteresowanie kierunkiem. Bardzo dużo starty czasu na niepotrzebne rzeczy, dużo godzin za małą liczbę ECTS. Uczenie się niepotrzebnych szczegółów na egzaminy, wykładowcy obniżający ocenę za postawienie źle kropki na raporcie zamiast retorycznie oceniać treść.