Wśród wielu zawodów twórczych wzornictwo przemysłowe jest najmłodszą dziedziną wiedzy i praktyki działania. W Polsce wzornictwo przemysłowe wyrastało z tradycji sztuki użytkowej, by na przełomie lat 60-tych i 70-tych ubiegłego wieku ukonstytuować się jako odrebna dziedzina twórczości. A zatem, ujmując definicyjnie ten typ działalności, wzornictwo przemysłowe to projektowanie modeli (wzorów) produktów rynkowych przeznaczonych do produkcji przemysłowej. Niedostrzeganie różnic pomiędzy odrębnością jego istoty od pozostałych dziedzin twórczości, zbyt często prowadzi do nadawania mu nazw sztuki użytkowej, rzemiosła artystycznego czy sztuki przedmiotu, zaciemniając obraz jego identyfikacji społecznej.

Wzornictwo przemysłowe jako obszar oddziaływania pomiędzy produkcją, konsumpcją, a kulturą, w sposób jednoznaczny wpisuje się w strategię rozwoju gospodarczego. Jest zatem czynnikiem stymulującym rozwój gospodarczy oraz eksport produkcji przemysłowej. Ta jedna z najmłodszych dyscyplin projektowania zintegrowanego otwarta jest na młodzież ambitną, przychylną zmianom cywilizacyjnym, wyczuloną na potrzeby społeczne, mającą predyspozycje interdyscyplinarne z silnym wektorem kulturowym. Rosnąca ilość potrzeb z zakresu kształtowania najbliższego otoczenia człowieka i jego zachowan, uwarunkowanych rozwojem cywilizacyjnym, otwiera dla przyszłych projektantów pole pracy i satysfakcji zawodowej.