Jak pomóc niepełnosprawnym wejść na rynek pracy?
Kwestionariusz, który określa stan radzenia sobie z niepełnosprawnością to krótka ankieta, a zarazem wielkie ułatwienie w powrocie na rynek pracy. Psycholog Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej dowiódł, że osoby niepełnosprawne oczekują zupełnie innej pomocy od doradców kariery i opracował gotowe narzędzie, ułatwiające personalizację tych usług.
Opracowany przez psychologa ze Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej „Kwestionariusz radzenia sobie ze stratą sprawności” składa się z 27 stwierdzeń, które mogą mieć praktyczne zastosowanie w pracy doradców zawodowych, pośredników pracy oraz coachów kariery. To gotowe narzędzie pozwala dokładnie określić stan psychiczny osoby niepełnosprawnej oraz dopasować do niej odpowiednie metody pomocy. W kwestionariuszu ankietowani określają swój stan psychiczny, podając przykładowo jak bardzo czują się odizolowani od świata, jak często bywają zdenerwowani, jak często podejmują wysiłek i czy realizują swoje cele. – Określenie stanu psychicznego osoby szukającej porad zawodowych jest niesamowicie ważne. Usługi doradztwa personalnego w szczególności dla osób niepełnosprawnych powinny być dopasowane do tego, w jakiej fazie znajdują się obecnie – mówi autor badania, dr Paweł Wolski.Badania przeprowadzone przez Wolskiego dowiodły, że osoby niepełnosprawne są najbardziej zainteresowani długofalowym doradztwem w zakresie planowania kariery, uczestniczeniem w różnego rodzaju grupach wsparcia, warsztatach oraz szkoleniach podnoszących kwalifikacje zawodowe. – Niepełnosprawni zmagający się ze swoim nowym stanem lub będący w depresji przychodzą do biur pośrednictwa pracy szukając wsparcia, a niekoniecznie z zamiarem podjęcia pracy od razu. Niestety punkty doradztwa zawodowego często nie określają aktualnego stanu psychicznego klienta, a tylko oceniają jego osobowość. Klasyczne poradnictwo w przypadku niepełnosprawnych nie wchodzi w grę, a co więcej, błędnie prowadzone jest marnotrawieniem czasu i pieniędzy urzędów na nieskuteczną pomoc – dodaje dr Paweł Wolski.Analiza wyników badań pokazuje, że skuteczność porad dotyczących kariery zawodowej w bardzo dużym stopniu zależy od dokładnego określenia fazy radzenia sobie z utratą sprawności, a także od odpowiedniego dobrania usług doradczych dla osoby niepełnosprawnej. Wyodrębnia się trzy fazy radzenia sobie ze zmianą swojej sprawności: zmaganie się, depresja oraz akceptacja, które następują kolejno. – W Urzędach Pracy brakuje psychologów, którzy wsparliby niepełnosprawnych. Opracowane narzędzie daje możliwość określenia jakie usługi mogą im teraz pomóc. Czasem jest to tylko chęć zorientowania się w ofertach pracy i określenie swojej pozycji na rynku pracy – mówi dr Paweł Wolski.Badanie przeprowadzono, w ramach pracy doktorskiej w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej, pod opieką naukową prof. Anny Brzezińskiej. Kwestionariusze rozdano 394 osobom niepełnosprawnym z powszechnymi, rzadkimi i sprzężonymi (dwoma lub więcej) niepełnosprawnościami. Trwające około dwóch godzin badanie polegało na udzieleniu odpowiedzi na pytania zawarte w 9 kwestionariuszach, a jego głównym celem było sprawdzenie procesu oraz faz radzenia sobie z utratą sprawności, a także określenie oczekiwań osób niepełnosprawnych. Badano kobiety i mężczyzn z całej Polski w wieku od 18 do 57 lat, dzieląc ich na grupy pod kątem wieku oraz rodzaju posiadanej niepełnosprawności.
Opracowany przez psychologa ze Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej „Kwestionariusz radzenia sobie ze stratą sprawności” składa się z 27 stwierdzeń, które mogą mieć praktyczne zastosowanie w pracy doradców zawodowych, pośredników pracy oraz coachów kariery. To gotowe narzędzie pozwala dokładnie określić stan psychiczny osoby niepełnosprawnej oraz dopasować do niej odpowiednie metody pomocy. W kwestionariuszu ankietowani określają swój stan psychiczny, podając przykładowo jak bardzo czują się odizolowani od świata, jak często bywają zdenerwowani, jak często podejmują wysiłek i czy realizują swoje cele. – Określenie stanu psychicznego osoby szukającej porad zawodowych jest niesamowicie ważne. Usługi doradztwa personalnego w szczególności dla osób niepełnosprawnych powinny być dopasowane do tego, w jakiej fazie znajdują się obecnie – mówi autor badania, dr Paweł Wolski.Badania przeprowadzone przez Wolskiego dowiodły, że osoby niepełnosprawne są najbardziej zainteresowani długofalowym doradztwem w zakresie planowania kariery, uczestniczeniem w różnego rodzaju grupach wsparcia, warsztatach oraz szkoleniach podnoszących kwalifikacje zawodowe. – Niepełnosprawni zmagający się ze swoim nowym stanem lub będący w depresji przychodzą do biur pośrednictwa pracy szukając wsparcia, a niekoniecznie z zamiarem podjęcia pracy od razu. Niestety punkty doradztwa zawodowego często nie określają aktualnego stanu psychicznego klienta, a tylko oceniają jego osobowość. Klasyczne poradnictwo w przypadku niepełnosprawnych nie wchodzi w grę, a co więcej, błędnie prowadzone jest marnotrawieniem czasu i pieniędzy urzędów na nieskuteczną pomoc – dodaje dr Paweł Wolski.Analiza wyników badań pokazuje, że skuteczność porad dotyczących kariery zawodowej w bardzo dużym stopniu zależy od dokładnego określenia fazy radzenia sobie z utratą sprawności, a także od odpowiedniego dobrania usług doradczych dla osoby niepełnosprawnej. Wyodrębnia się trzy fazy radzenia sobie ze zmianą swojej sprawności: zmaganie się, depresja oraz akceptacja, które następują kolejno. – W Urzędach Pracy brakuje psychologów, którzy wsparliby niepełnosprawnych. Opracowane narzędzie daje możliwość określenia jakie usługi mogą im teraz pomóc. Czasem jest to tylko chęć zorientowania się w ofertach pracy i określenie swojej pozycji na rynku pracy – mówi dr Paweł Wolski.Badanie przeprowadzono, w ramach pracy doktorskiej w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej, pod opieką naukową prof. Anny Brzezińskiej. Kwestionariusze rozdano 394 osobom niepełnosprawnym z powszechnymi, rzadkimi i sprzężonymi (dwoma lub więcej) niepełnosprawnościami. Trwające około dwóch godzin badanie polegało na udzieleniu odpowiedzi na pytania zawarte w 9 kwestionariuszach, a jego głównym celem było sprawdzenie procesu oraz faz radzenia sobie z utratą sprawności, a także określenie oczekiwań osób niepełnosprawnych. Badano kobiety i mężczyzn z całej Polski w wieku od 18 do 57 lat, dzieląc ich na grupy pod kątem wieku oraz rodzaju posiadanej niepełnosprawności.
